«Ապրիլ» բառը իր ստուգաբանական իմաստից փարսախներով հեռու, մեր ժողովրդիպատմութեան մէջ արձանագրւել էր արդէն, եւ նորից վերահաստատւեց որպէս սոսկ տխուրմի ամսանուն: Եթէ ապրիլ ամսւայ ծաղկունքի հետ չի թարմանալու կամ չի վերանորոգւելու մի ազգ, հապաե՞րբ է ապրելու, կամ ինչո՞ւ է գոյատեւելու այս աշխարհում: Ցեղասպանւած, ջարդւած, լլկւած ուլքւած մի ժողովրդի զաւակները լինելով, անպայման այս հարցը տալու ենք նախ մենք մեզ, եւ ապա մեզ շրջապատող «արդար» աշխարհին: Հերոսական անցեալի դրամագլխով յոխորտալու ժամանակը վաղուց է սպառւել եւ փողոցի կեղտոտ մայթերի վրայ փերեզակների առջեւ փռւած, վաճառքի է դրւել այն: Ինքնագիտակցութեան գալու ժամը եւս շատ է սահմանափակւել, որովհետեւ գոյապահպանման վտանգի առջեւ են գտնւում «ազգ», «հայրենիք», «մշակոյթ», «լեզու», «եկեղեցի» եւ այլ նւիրական, բայց լոզունգացեալ հռետորաբանութիւնները մեր ինքնութեան, որոնց ո՛չ իմաստին, ո՛չ էլ արարող ոգիին հաղորդ ենք այլեւս, մեծով ու փոքրով: Մերանձնական շահը, մեր սնափառութիւնը, ազգը սին յոյսերի թելերով հիւսւած խանձարուրի մէջ փաթաթած օրօրելու մեր խաբէական ածրարքները, ուրիշից աւելի լաւը լինելու մասին տւած մեր սուտ խոստումները եւ մնացեալ բոլոր շահադիտական մեր մօտեցումները բացայայտ ապացոյցներեն մեր՝ դրանք իրականացնողներիս սնանկ մտածողութեան մասին: Դեռ չենք դադարել ցեղախումբ լինելուց, եւ ի զուր ենք հպարտանում «ազգ» կամ «ժողովուրդ» կոչելով մենք մեզ, ինքնասիրութեան գերազանց զգացումներով: Մեր բոլոր ազգասիրական ուհայրենասիրական արարքները, ղեկավար բարձրագոյն տարրից սկսեալ մինչեւամենախոնարհ կազմակերպութեան վարչական պատասխանատուները, նախկին ցեղապետերից մէկի կամ միւսի վարմունքի հարազատ կրկնօրինակումն են, նոր ժամանակների պայմանների համապատասխան չափանիշերով: Դեռ չսովորեցինք քաղաքակիրթ ազգերի նման առողջ քննադատութեամբ առաջադիմել, այլիրար կործանելով փորձում ենք կառուցել մեր ապագայի սեփական դիրքը, ո՛չ թէ թշնամու վրայ մեծանալու յաղթական երթով, այլ մեր հարազատների դիակները աստիճանի վերածածվերեւ բարձրանալով հերոսանալու ինքնախաբէական հեռանկարով: Ապրիլ ամիսն էր, երբ իր հայրենիքից բռնի տեղահանւած մեր ժողովուրդը Դեր Զորում կոտորւեց, մոխրանալով ու միախառնւելով անապատի աւազահատիկներին: Նոյն ապրիլամիսն էր, երբ երեսուն տարիների վիպականացւած մեր յաղթանակը յանկարծ ռումբերի փոշու մառախուղում կորեց, թշնամու ամբարտաւան ոտնահարութեամբ մեր պատւի եւ մերնահատակների նւիրական շիրիմների: Բազմիցս ցեղասպանւած մեր ազգի համար առաւել քան անպատւութիւն է այսօր, նոյն՝ Ցեղասպանութիւն բառի էժանագին արձագանգը լսել քաղաքակիրթ Եւրոպայից ու իր մարդկային իրաւանց պաշտպանի կեղծ հանգամանքով հպարտ հսկայ արեւմուտքից, երբ դեռ մերնահատակների արիւնը չի՛ լերդացել իրենց հարազատ գիւղերի դաշտերում եւ ցանկապատւած այգիների մաքուր հնձաններում: 107 տարիներ եւ մինչեւ այս րոպէն, Ցեղասպանութիւն բառը 1915 թ.-ին արեւի լոյսի տակկոտորւած մեր անմեղ ազգի համար իրենց շրթներից նոյնիսկ դժկամակութեամբ չարտաբերած «քաղաքակիրթ» ու մարդկային իրաւանց «պաշտպան» երկրները, հիմաայնքան հեշտութեամբ են արտասանում այն, երբ դեղին մազով ու կապտաչու մի ազգպատերազմի ճիրաններում է յայտնւել ու առանց մտրակւելու եւ եաթաղանւելու, գաղթականութեան ցուպն է վերցրել: Անձնապէս միջին տարիքի սահմանը հազիւ անցած, նոր ենք հասկանում, որ աշխարհումթանկ եւ էժան մարդ- կային արիւն գոյութիւն ունի…: Աշխար- հի այսքան անբարոյ«արդարութեան» իրազեկ, դեռ չենք դադարում համբուրել եւ լիզել ոճրագործների հովանաւորպետութեանց մրոտ աջերը, որոնց միջոցով ստորագրւած միէջանի թուղթը, ըստ ոմանց, կարող է իսկական արդարութիւնը վերականգնել ի նպաստ մեր ժողովրդի: Նոյն երկրների նոր ղեկավարները չե՞ն, որոնք այնքան շու- տիկութեամբ «պատերազմական ոճրագործ» ենյորջորջում յարձակողապաշտին: Ինչո՞ւ նման մի «պատւական կոչում» չի շնորհւում 107 տարիներ առաջ ամբողջ մի ազգ սուրի բերնից անցկացրած ղեկավարների յամառ յաջորդներին, որոնք դեռեւս չեն հրաժարւում իրենց նախնիների գործած Հայոց Ցեղասպանութիւնը ուրանալու նողկալի կեցւածքից: Բայց…առաջին յանցապարտը մենք ենք, հաւաքաբար, որ մեր նահատակների կտակին անհաւատարիմ, դեռեւս շարունակում ենք կոյրաշխարհից յուսալ մեր սեփական փրկութիւնը: Ժամանակը ապացուցեց, միեւնոյն անունըկրող ապրիլ ամսում, որ մեր ազգին բաժին ընկած Ցեղասպանութիւնը այլ տարողութեամբ կարող էր կրկնւել եւ կրկնւեց, նոյն վայրագ միջոցներով՝ սուրով ու զէնքով, բռնաբարութիւններով ու լլկանքներով, սոված ու ծարաւպահելով, ականջներ հատելու կտտանքներով ու գազանային հաշւեյարդարի այլ իմնարիւնարբուքով, իրենց պատմական շէներում խաղաղ ապրող ժողովրդի շրջանակում: Ցեղասպանութիւնների կրկնողութեան դէմ կեղծ պայքար մղող համայն աշխարհը իր արեւելքով ու մանաւանդ արեւմուտքով, պետական կառոյցներով, խորհրդարանական «արդարախօս» բեմերով ու «մարդկային իրաւանց» աչքափոշի ցանող միջազգային կազմակերպութիւններով, երկրորդ յանցապարտն է, որ Համաշխարհային Ա պատերազմից սկսեալ մէկ դար կոյր, խուլ ու համր ձեւացրեց, եւ բաց աչօք, իր կուրութեան համար երդւեց: Նոյն յանցապարտ աշխարհը, սուր լսողութիւն ունենալով հանդերձ, խո՛ւլ յայտարարեց ինքնիրեն եւ ծիծաղելի համրութեամբ, կամաւորաբար պապանձեցրեց իր լեզուն: Նոյն այդ լեզունէր, որ անօրինակ շաղակրատել սկսեց Համաշխարհային Բ պատերազմից եւ շարունակում էմինչեւ այսօր, Ողջակիզման դատը տարբեր պարեղանակների վրայ երգելով ու պարելով: 107 տարիների պատմական անցեալն ու ընդամէնը երկու տարիների հեռաւորութեամբ մերկաշւի վրայ զգացւած ցաւը, միեւնոյն ազդեցութիւնը ունեն, որովհետեւ այս սին ու շահամոլաշխարհում մարդկային արժանապատւութիւնն է բռնաբարւում բոլորի աչքերի առջեւ: Այսօր հայը, վաղը արաբը, միւս օր ուկրայնացին, եւ ապագայում դեռ շատ ուրիշ ազգեր հերթաբար ըմպելու են դառնութեան նոյն բաժակից: Ինչո՞ւ, որովհետեւ անբարոյ աշխարհը իր սեփականշահը աւելի է գերադասում, ռազմական դաշինքների հաւատարմութեամբ, բնական հարստութեանց շուրջը նիւթւած դաւերով, հեռո՜ւ աստւածատիպ արդարութեամբ մարդկութեան կեանքը կառավարելու հաւաքական բարենպաստ կոչումից: Փոքր ազգեր եւ ժողովուրդներ ընդերկա՜ր խաղալիք են դառնալու հիւլէական կործանիչ հնարաւորութիւններով սնապարծ պետութիւնների մատների արանքում, ի մասնաւորի այնպատճառով, որ դեռեւս անպատիժ է մնում անցեալ դարի առաջին Ցեղասպանութիւնը կիրառած ոճրագործ պետութիւնը: Ներկայի մահասարսուռ պատերազմները, նոր ու արդիական միջոցներով տեղի ունեցող գաղթականութիւնները, տարագիրներին ընծայւող հեզահամբոյր դիմաւորութիւններն ու յարձակողապաշտի դէմ բացայայտ պատժամիջոցներ սահմանելու կանացի ճւոցով կատարւող յայտարարութիւնները չե՛ն կարող տպաւորել մեզ: Հայ մարդու սիրտը չի՛ հովացել յամեցած, բայց դեռ յանցապարտ աշխարհից սպասւած արդարութեամբ: Ապրիլ ամիսը ապրելու կոչ է համայն աշխարհին: Սակայն սոյն կոչը բարձրաղաղակ լսելի կըդառնայ այն ժամանակ միայն, երբ պատերազմի դաշտում սովորական սաւանով խաղաղութեան դրօշ չեն պարզի հակառակորդներ: Վերոնշեալ կոչը մանաւանդ ընդունելի կը դառնայ այն ժամանակ, երբ 107 տարիներ առաջ ծրագրւած եւ գործադրւած Հայոց Ցեղասպանութեան ոճրագործների յետնորդները, նոյնքան յանցապարտ աշխարհի միջոցով հաշւետւութեան կը կանչւեն: Վերջապէս սոյն կոչը արդարութեան կոչ կը հանդիսանայ այնժամանակ միայն, երբ հայ ժողովրդին կը վերադարձւեն նրա բռնաբարւած հին ու նոր բոլորիրաւունքները, մանաւանդ իր պապենական հողում ազատ ապրելու եւ արարելու իրաւունքը: Մեր ազգի ներկայ ցաւալի դրութեան համար յանցաւորներ փնտրելով ժամավաճառ չլինենք: Յանցապարտներից երկուսին մենք գտել ենք արդէն: Առաջինը մե՛նք ենք հաւաքաբար, անխտիր բոլո՛րս, եւ երկրորդը՝ շահամոլ աշխարհը, ուր այնքան հանգիստ խղճով կարող են թացը չորի հետ վառել, սեւին սպիտակ ասել, ոճրագործին սրբադասել եւ յանցապարտին արդարացնել: Վա՜յ մեզ եւ վա՛յ անիրաւ աշխարհին… ԳՐԻԳՈՐ ԱՐՔ. ՉԻՖԹՃԵԱՆ Առաջնորդ Ատրպատականի հայոց թեմի 24 Ապրիլի, 2022 Տօն Սրբոց Նահատակացն Ազգիս Հայոց Ազգային առաջնորդարան, Թաւրիզ

«Որովհետեւ Աստւած մեզ իր հոգին տւեց, որպէսզի յաղթահարենք վախկոտութիւնը, զօրանանք, լցւենք սիրով եւ զգաստ մի կեանք վարենք»։ (ԲՏմ. 1։7) Քրիստոնէական վարդապետութեան մեծագոյն տարածիչներից Պօղոս Առաքեալի վերոյիշեալ խօսքերը կեանքի իմաստութեամբ օծուն եւ մարդս առ Աստւած հաւատքով առաջնորդող պատգամներ են, որոնք մարդու կեանքը պտղաբերում եւ արգասաւորում են։ Աստւած մեզ իր հոգով զօրացնում է, որպէսզի կարողանանք յաղթահարել վախկոտութիւնը եւ իր սիրով զօրացած մեր կեանքով հաւատարիմ մնանք Քրիստոս-Աստծուն։ Առաքելական այս յորդորը կազմում է առանցքը մեր հաւատքին, որը ծնունդ է առնում լսելուց. «Հաւատը ծնունդ է առնում քարոզչութիւնը լսելիս, իսկ քարոզչութիւնը հաւատ է արթնացնում, երբ Քրիստոսի խօսքերն են քարոզւում» (Հռ. 10։17)։ Քրիստոնէութեան վարդապետութիւնը բանաձեւող, իր խօսքերով ու ուսուցումներով հաւատացեալի կեանքը կերպարանափոխող Պօղոս Առաքեալը մեզ առաջնորդում է, որ Աստծու Հոգով, հաւատքով մեզանից հեռու վանենք թերահաւատութիւնն ու վախկոտութիւնը, երկիւղը, քանի որ վախն ու թերահաւատութիւնը մարդ արարածին տկարացնում են, իր դիմադրողականութիւնը ջլատում են։ Առաքեալը առաւել եւս թելադրում է, որ «զօրանանք ու լցւենք սիրով», որովհետեւ սէրը աղբիւրն է կեանքի, առանցքը ընտանիքի եւ պատւանդանը Քրիստոսի եկեղեցուն։ Աւետարանական ուսուցումները յաւիտենական ճշմարտութիւնը սերունդէ-սերունդ փոխանցող իրականութիւններ են։ Աւելին, նրանք մարդ արարածը կերպարանափոխող զօրութիւնը ունեն եւ ցոյց են տալիս Աստծու յաւիտենական նպատակը, այլ խօսքով դրանք յաւիտենականութիւն բուրող եւ մարդը Աստւածահաճ կեանքի առաջնորդող պատգամներ են։ Աւետարանական ճշմարիտ ուսուցումը մեզ մի կողմից կապում է Աստծուն եւ միւս կողմից էլ կապում է իր նմանին, որպէսզի երկուսը իրարով զօրացած, հզօրացած գործեն տիրութիւն անելով Աստծուց իրենց տրւած շնորհքին, որը ի վերջոյ լինելու է երաշխիք իրենց փրկութեան եւ նախապատւանդան իրենց կեանքին։ Աւետարանական ճշմարտութիւնը ի վերջոյ մեզ հաւատքի զօրութեամբ, հաւատարմութեան խորհուրդով կապում է հայրենիքին, որը երկրի վրայ մարդու գոյութեան երաշխիքն է։ Աւետարանական ճշմարտութիւնը մարդս կերպարանափոխում ու անպարտելի է դարձնում, որովհետեւ հաւատքով զինւած զօրանում է, քանի որ հաւատքը մարդ արարածիներ աշխարհում գոյաւորւող երջանկութեան ազդակն է, յաջողութեան գրաւականը, աւելին այն Աստծու ներկայութեան երաշխիքն է։ Հաւատքը հաւատարմութեան ուղին է, այլեւ լուսատու ջահը մարդու կեանքի, հաւատքով լուսաւոր մարդու սիրտը միշտ բաբախում է ջերմ հայրենասիրութեամբ, իսկ հայրենասիրական իրական ու վաւերական ակունքը հայրենաճանաչողութիւնն է։ Առանց Հայրենիքի, ամբողջական Հայրենիքի պատմութեան մութ ու լուսաւոր էջերով, դէպքերով, իր պարտութիւններով եւ յաղթանակներով, իր հերոսներով ու հերոսամարտերով, այլ խօսքով իր անցեալով ու ներկայով լիցքաւորելու դժւար է հասնել իրական ու վաւերական հայրենասիրութեան, որովհետեւ պատմութիւնը սիրոյ զգացումով լցնում է սիրտը մարդուն եւ նրան ամրօրէն կապում է աստւածային ճշմարտութեան։ Հաւատքով զօրացած ու Աւետարանի ուժով զրահաւորւած, մեր սրբազան հողերուն եւ հողին կառչած մնալու դաւանանքը, կեանքի սկզբունքի վերածած պիտի շարունակենք մեր կեանքի գոյապայքարը առանց վհատելու. հեռու պէտք է մնալ բանաստեղծական ու բաժակաճառային հայրենասիրութիւններից։ Հայոց Ցեղասպանութեան զոհ գնացած աւելի քան մէկ ու կէս միլիոն նահատակների յիշատակը ամէն րոպէ լալու չափ յուզում ու տագնապեցնում է իւրաքանչիւր հայի սիրտն ու հոգին։ Հայը հաւատքով, խաչի խորհրդի զօրութեամբ իր խաչը շալակած քայլեց Գողգոթայի իր ճանապարհը, անտարբեր նայւածքի ներքեւ քաղաքակիրթ աշխարհի։ Քայլեց խաչը շալակած հաւատալով սակայն, որ խաչը կեանքի ծառ է եւ «պտուղը անմահութեան»։ Այսօր ողջ հայ ժողովուրդը գիտակից Հայոց Ցեղասպանութեան ահաւորութեան, սոսկալիութեան կոչւած է ամէն բանից առաջ լաւապէս ճանաչելու եւ ապրելուխորհուրդը այդ Ցեղասպանութեան, մանաւանդ, որ այսօր Ցեղասպանութիւն իրագործողների ժառանգորդները այն շարունակում են այլ միջոցներով եւ ձեւերով։ Հետեւաբար, մենք Ցեղասպանութիւնից մազապուրծ ազատւածներս, իբրեւ ժառանգորդները Ցեղասպանութեան զոհերի նւիրական ու սրբազան պարտականութիւն եւ պարտաւորութիւն ունենք.- Ա- Լաւագոյն ու խորագոյն ձեւով ճանաչելու, ուսումնասիրելու մեր պատմութիւնը, ներառեալ Ցեղասպանութեան պատմութիւնը։ Իր երկրի, հայրենիքի պատմութիւնը լաւաճանաչ հայը չիասի, որ «Քարվաճառը հայկական հող չէ» կամ «Շուշին մելամաղձոտ քաղաք է»։ Հայ ժողովրդի պատմութիւնը խորապէս ուսումնասիրած ղեկավարը իր հայրենի հողերի համար սակարկութեան չի նստի թշնամու հետ։ Հարիւրաւոր մշակութային կոթողներն ու եկեղեցիները, վանական համալիրները կառուցւած՝ մեր սրբազան հայրերի ճակատի քրտինքով, անուրանալի փաստերն ու թանձրացեալ վկաներն են մեր հայրենիքի, հայութեան սեփականութիւնը լինելու իրողութեան։ Հայրենիքի դաւաճան է նա ով ուրանում է այդ հողերի հայկականութիւնը։ Ուրացումը արդիւնքն է իր պատմութեան չիմացումից։ Ահա թէ ինչու համար բազմիցս շեշտումենք անհրաժեշտութիւնը մեր պատմութեան ուսումնասիրութեան, իմացութեան։ Յովհաննէս Թումանեանն ասում է մեր պատմութիւնը լուսատու ջահ է, որ պէտք է միշտ մեր ձեռքում ունենանք, որպէսզի չշեղւենք մեր ժողովրդի պատմութեան ընթացքից։ Բ- Հայոց Ցեղասպանութեան պատմութեան ճանաչողութեամբ պիտի կարողանանք լիիրաւ պահանջատէրերը լինել մեր ե՛ւ հողերին, ե՛ւ իրաւունքներին։ Այսօր, երբ մի ընտանիքի անդամներից մէկն մահւան առաջ է կանգնում խոր ցաւ ու կսկիծ է ապրում, էլ կարելի է երեւակայել երբ մենք գտնւում ենք աւելի քան մէկ ու կէս միլիոն նահատակների առաջ, երբ ապրում ենք դառն ցաւը մեր հայրենի հողի կորստեան, մեր հայրենիքի մէկ մասի թշնամու կողմից գրաւման, հազարաւոր եկեղեցիների, վանական համալիրների, մշակութային կենտրոնների աւերման ու քանդումին։ Աւելին, ժառանգորդները Ցեղասպանութիւն գործողների անպատկառօրէն ուրանում են Ցեղասպանութիւնը, յաւելելով, որ իրենք որեւէ մի երկրից հող չեն բռնագրաւել, մոռանալով, որ իրենց երկրի երեք քառորդը շրջապատի հարեւան երկրներից զաւթած հողերն են։ Գ- Հայոց Ցեղասպանութեան նահատակների ոգեկոչումը մեզ պարտաւորեցնում է հաւատարմօրէն ապրել մեր կեանքը, հաւատարմութիւն մեր նահատակների արիւնոտ կտակին, հաւատարմութիւն մեր գոյապայքարը շարունակելու իբրեւ պահանջատէրեր։ Հաւատարմութիւն հոգեւոր եւ ազգային արժէքների նկատմամբ, ի վերջոյ հաւատարմութիւն մեր լեզւի, հաւատքի, պատմութեան եւ մշակութային արժէքների նկատմամբ։ Դ- Եւ վերջապէս կոչւած ենք թեւ եւ թիկունք կանգնելու հաւատաւոր ու հաւատարիմ այն հայորդիներին, որոնք իբրեւ պահանջատէր ժողովրդի ժառանգորդներ ոտքի են կանգնած իխնդիր իրենց Հայրենիքի, ամբողջական Հայրենիքի եւ Արցախի անվտանգութեան եւ խաղաղութեան։ Միակամ ու միասնական, միասիրտ ու միախորհուրդ պայքարով կարելի պիտի լինի վերանւաճումը Արցախի եւ մեր սրբազան հողերի։ ՍԵՊՈՒՀ ԱՐՔ. ՍԱՐԳՍԵԱՆ Առաջնորդ Թեհրանի հայոց թեմի Ապրիլ 2022, Թեհրան

Աշխարհի բանը արագ-արագ կը թաւալի, մինչ մարդկութիւնը խոր մրափի մէջ է. ոչ թէ մարդիկը, որոնք ամէն օր ճօճուող դամոկլեան սուրին սարսափէն չեն կրնար աչք փակել, այլ` ՄԱՐԴկութիւնը ինք, որ կորսուե՞ր […]

Այսօր եսերը գերանցող Ս. Յարութեան տօնն է:Եօթը օր ետք Ապրիլ 24 է:Պէտք չէ բանտարկուած մնալ յոյսի եւ ցաւի մէջ:     Կը հետեւիմ Հայաստանի եւ սփիւռքի մամուլին, կազմակերպութիւններու յայտարարութիւններուն, հանդիսութիւններուն, կը լսեմ […]

Նախ՝ քիչ մը պատմութիւն: 1860-ը, մեզի համար դարձաւ գիտակցութեան թուական մը: Ազգային Զարթօնք՝ եթէ կ’ուզէք, որովհետեւ ունեցանք մեր ազգային Սահմանադրութիւնը:  Եւ հակառակ պատմական չարաշուք դէպքերու, Գրիգոր Օտեան, Նահապետ Ռուսինեան իբրեւ […]

Խմբագրական Հայաստանի Հանրապետութեան վարչապետին խօսքը` կառավարութեան ծրագիրին կատարման ընթացքին եւ արդիւնքներուն մասին 2021-ի տարեկան զեկուցումի քննարկումին առիթով էր եւ հիմնական երկու ուղղութիւն ունէր: Ձեռքբերումներ` ընտրութիւններ, տնտեսական, պիւտճէի ցուցանիշներ, աշխատատեղերու թուաքանակ, […]

Ապրիլ 24-էն քանի մը օր առաջ, Ս. Յարութեան տօնին, հայ ժողովուրդին մէջ նոր շարժում մը ծայր առած է. Կիրակի օր, Երեւանի «Ազատութեան հրապարակ»ը դարձաւ հաւաքավայր՝ Հայաստանի եւ Արցախի փրկութեան կամքով […]

«Հոս չէ՛ ան, յարութի՛ւն առաւ»:(Ղուկաս 24.6): Վերոյիշեալ զգայացունց յայտարարութիւնն է, որ կ՛ամփոփէ Ս. Զատկուան խորհուրդն ու պատմութիւնը: Յիսուսի խաչելութեան յաջորդող առաջին կիրակի առաւօտն էր, երբ իւղաբեր կիներ եկած էին Յիսուսի […]

Պատուակա՛ն եղբարք եւ սիրեցեա՛լ Որդեակք ի Քրիստոս, Մինչ աշխարհը այսօր արեան մէջ թաթխուած իրար կը սպաննեն անցողակի փառքի ու շահերու համար դարեր առաջ Քրիստոսը կը հալածէին: Մինչ Քրիստոս հաշտութիւն եւ […]

Քրիստոսի հետ ապրած, անոր երկրաւոր կեանքի բոլոր դրուագներուն հաղորդակից դարձած, անոր ուսուցումները լսած ու հրաշքներուն ականատես եղած աշակերտներուն համար խորապէս ցնցիչ դէպք մըն էր Քրիստոսի յարութիւնը: Անոնք տակաւին չէին կրցած […]